Soms heb je van die avonden waar alles klopt. Je hebt zin in een lekkere plate vol zalige sushi, je vindt een restaurant met geweldige Google reviews en je verheugt je op een ontspannen en gezellig diner. Dit had zo’n avond moeten zijn. Maar helaas liep het totaal anders voor ons bij restaurant Sushi Kotobuki.
Wat begon als een veelbelovende sushi-avond eindigde in een teleurstelling. En juist daarom vind ik dat dit verhaal het delen waard is. Niet om af te branden, integendeel, maar om iets veel belangrijkers te benadrukken: goede sushi draait om aandacht, liefde en respect voor ingrediënten.
Hoge verwachtingen, maar helaas
Zoals gezegd hadden we zin in een relaxte avond. Gewoon goed eten, beetje genieten van elkaar en lekker de tijd nemen in het mooie en relaxte Brisbane in ons geliefde Australië. Op basis van de vele positieve Google reviews besloten we naar Sushi Kotobuki te gaan. Het restaurant zat ook op een fijne wandelafstand van ons hotel. Kortom: Het voelde als een veilige en logische keuze. Veel mensen kunnen het toch niet mis hebben?
Toch wel.
Bij aankomst was de begroeting al lauw. We voegen om een tafeltje voor twee en de dame achter de bali wees gewoon naar de vrijstaande tafels buiten en dat we ‘maar een tafel moesten uitzoeken’….op een verveelde toon. Beetje jammer…..maar okay.
Bij de tafel aangekomen kwamen we erachter dat we moesten bestellen via een QR-code. Dat is tegenwoordig normaal, maar het haalt meteen een stukje beleving weg. Geen contact, geen advies, geen interactie. Helemaal niks. Ik hou daar totaal niet van.
Daardoor hielden we het simpel, want ik had geen idee wat voor kwaliteit ze konden bieden. Dus bestelde ik een paar nigiri, wat sashimi, een uramaki roll en wat kleine bijgerechten. En natuurlijk miso soep. Sinds Japan is dat een vast begin geworden.
Een prima start… maar dat was het ook
De miso soep was prima. Warm, licht en zoals het hoort. Ook de wakame salade was oké.
Maar toen kwamen de sojaboontjes. Die waren… leeg. Geen zout, geen smaak, geen karakter. Gewoon opgewarmd en geserveerd. Dat is zonde, want zelfs iets simpels als edamame kan geweldig zijn met een beetje aandacht.
En daar begon het gevoel al te knagen.
Nigiri: de basis die misging
Toen kwamen de nigiri. En hier ging het echt fout. We nemen altijd zalm nigiri. Corinne is gek op zalm en ik kan een lekker stuk zalm ook erg waarderen. Zeker in het mooie land Australië, waar de kwaliteit van zalm vaak enorm hoog ligt. Dit had dus een zekerheidje moeten zijn.
Maar niets was minder waar. De zalm zelf was vlak van smaak. Dat kan gebeuren. Maar de rijst… die was echt dramatisch. Hard, droog en volledig smaakloos. Alsof het al uren, misschien zelfs een dag, klaar lag. Dit smaakte naar niets.
We keken elkaar verbaasd aan.
Zitten we hier wel goed? We keken nog een keer naar het logo. Ja, dit is Kotobuki. We checkten zelfs nog een keer de Google reviews. Maar ja, dit was echt de plek.
Toen kwam de vraag die elke sushi chef zichzelf moet stellen: heb je je rijst geproefd? Het antwoord was hier overduidelijk: nee. Ik kan mij niet voorstellen dat de dienstdoende sushi chef deze rijst had geproefd, want dan had hij/zij dit nooit geserveerd.
En dat is een fundamentele fout. Want sushi begint en eindigt bij rijst. Dat is het fundament van elke goeie sushi. Dat leer je als eerste in de Japanse sushi keuken.
Sashimi zonder respect
Daarna kwam de sashimi. Op het eerste gezicht viel het al tegen. Twee rijen zalm, niet eens mooi afgewerkt, gescheiden door een plastic groen velletje. Daarnaast lag er wat gemengde sla op het bord gegooid en een soort kwakje wasabi.
Geen presentatie. Geen finesse. Geen enkel respect.
Sashimi hoort puur te zijn. Minimalistisch, maar perfect uitgevoerd. Elk plakje moet zorgvuldig gesneden zijn. Elk detail moet kloppen.
Hier ontbrak alles. De smaak bevestigde het beeld. Net zo vlak als de nigiri. Geen diepte, geen frisheid. Gewoon… saai.
De uramaki roll: waar alles samenkomt (en misgaat)
Toen kwam de uramaki roll. En dit had het moment moeten zijn waarop alles goedgemaakt werd. Hoopten we…..maar helaas.
De roll kwam op tafel en we zagen het gelijk: het was veel te dik. De rijstlaag was enorm. De verhouding was compleet uit balans. Bovendien was geen enkel stukje gelijk gesneden.
De zijkanten waren slordig en totaal niet netjes afgewerkt zoals ik altijd uitleg aan de deelnemers van mijn sushi cursus. De rijst puilde overal uit wat ervoor zorgde dat de hele roll er ontzettend rommelig uit zag.
Maar het ergste moest nog komen. De zalm bovenop was niet licht geflambeerd. Hij was verbrand. Echt verbrand. Niet subtiel, maar hard en bitter.
Flamberen is een kunst. Dat is iets wat je al snel leert als je dat voor het eerst doet. Het moet snel, gecontroleerd en heel precies gebeuren. Want je wilt smaak toevoegen zonder het ingrediënt en daarmee de totale sushi te vernietigen.
Helaas…Hier was precies het tegenovergestelde gebeurd.
Klacht? Snelle oplossing, maar geen verbetering
We besloten de helft van de roll terug te sturen. Dat doen we echt niet snel, maar dit was simpelweg niet goed.
We kregen snel vier nieuwe stukjes. Met de opmerking dat het “kan gebeuren dat de rijst verbrandt bij flamberen”…..aldus de ober. In plaats van excuses, of “sorry wat vervelend voor jullie”. Nee, alleen maar dat dit kan gebeuren….
Dat klopt simpelweg niet. Maar goed, we wilden het nog een kans geven.
Helaas waren de nieuwe stukken niet beter. Ze waren opnieuw slordig gesneden. De afwerking ontbrak wederom volledig. En de liefde… die was echt nergens te vinden. Hoe krijg je het voor elkaar als chef zijnde?
Het moment waarop je afhaakt
Op dat moment was het duidelijk en daarom hebben we uiteraard niets meer besteld. In plaats daarvan liepen we terug naar het hotel en haalden onderweg een zak chips. Dat zegt eigenlijk alles.
Wat een mooie avond had moeten worden, eindigde in gigantische teleurstelling.
Waarom dit verhaal belangrijk is
Dit gaat niet alleen over één restaurant. Dit gaat over iets groters. Sushi is geen fastfood. Het is een ambacht. Een kunstvorm. Ik heb dat in Japan gevoeld en ervaren. Het is een culinaire kunstvorm om trots op te zijn.
En ja, goede ingrediënten zijn belangrijk. Maar dat is slechts de basis. Zonder aandacht en liefde wordt het niets.
Tijdens mijn sushi workshops zeg ik altijd hetzelfde: “Rustig werken. Altijd proeven. Voelen. Respect tonen voor elk ingrediënt.”
Snijd je rol netjes. Zorg dat elk stukje gelijk is. Klop de zijkanten strak. Leg het mooi op het bord.
Dat kost misschien een paar seconden extra. Maar het maakt een wereld van verschil.
De belangrijkste les: rijst is alles
Als er één ding is dat ik iedereen wil meegeven, dan is het dit: Proef altijd je rijst.
Rijst is de kern van sushi. Als die niet goed is, kun je niets meer redden. De juiste balans van zuur, zoet en zout. De juiste textuur. Niet te hard, niet te zacht. Elke korrel moet je los kunnen proeven.
Dat is de basis. Altijd.
Sushi maken met gevoel
Wat we bij Sushi Kotobuki misten, was gevoel. Geen aandacht. Geen zorg. Geen trots. En dat proef je direct.
Goede sushi voelt anders. Het ziet er anders uit. Het smaakt anders. Je merkt wanneer iemand er tijd, liefde en energie in heeft gestoken.
Dat is precies wat ik probeer over te brengen tijdens mijn workshops. Niet alleen technieken, maar vooral mindset. Iedereen kan sushi maken. Met een beetje oefening kom je een heel eind.
Maar echt goede sushi? Daarvoor heb je passie nodig. Je moet willen verbeteren. Je moet kritisch zijn. Je moet blijven proeven. En vooral: je moet het leuk vinden. Want zonder plezier wordt het routine. En zonder aandacht wordt het slordig. Dat zagen we hier gebeuren. En dat is ontzettend jammer voor ons als klant.
Eindoordeel
We geven niet snel een slechte beoordeling. Sterker nog….zelden plaats ik een review wat lager is dan 3,5 ster. Ik hou ervan om positief in het leven te staan en daarom deel ik liever reviews van sushi restaurants waar ik vrolijk van wordt. Maar eerlijk is eerlijk, in dit geval was het voor mij overduidelijk waar de pijnpunten zaten en wil ik graag deze wijze les meegeven aan iedereen die het leuk vindt om sushi te maken:
Want als ik alles bij elkaar optel, dan kom ik maar tot één conclusie…..Mijn eindcijfer: 1 ster.
Dit was zonde van onze avond. En zonde van ons geld. Maar belangrijker nog: het was een gemiste kans. Want met een beetje aandacht en liefde had dit een totaal andere ervaring kunnen zijn voor ons.
Tot slot
Laat dit geen negatief verhaal zijn, maar een inspiratie. Sushi maken is leuk. Het is creatief. Het is ontspannend. Je maakt sushi voor je klanten, voor je familie, voor je vrienden. Respecteer ze. Neem daarom de tijd. Werk netjes. Proef alles. Echt alles.
En bovenal: Maak de sushi met liefde, vol passie voor je gasten. Want dát is wat je uiteindelijk proeft. Ik hoop dat het team van Kotobuki in Brisbane die passie en liefde terug vindt…….voor zichzelf en voor al hun gasten.









