Er zijn reismomenten die je voor altijd bijblijven. Voor mij vond een van die momenten plaats in de adembenemende rijstterrassen van Mu Cang Chai in het noorden van Vietnam. Hoog in de bergen hebben de Hmong-mensen de steile heuvels omgetoverd tot een eindeloze trap van groen en goud. Hun geduld, precisie en harde werk maakten me sprakeloos.
Als sushichef is rijst mijn wereld. Maar hier tussen de terrassen staan en zien hoe elke korrel zijn reis begint, gaf me een heel nieuw perspectief. Het is één ding om rijst perfect te koken, maar het is iets heel anders om te zien hoe hij ontstaat.
Van zaadje tot spruit: hoe de Hmong aan hun werk beginnen
Wanneer de eerste regen valt, beginnen de Hmong met het voorbereiden van het land. Met eenvoudige houten gereedschappen en de hulp van hun waterbuffels veranderen ze modderige grond in vlakke, spiegelgladde terrassen. Elk niveau houdt het regenwater vast en glinstert als vloeibaar glas onder de berghemel.
Ze kweken de rijst eerst in kleine kweekbedden. Zodra de scheuten sterk genoeg zijn, planten de dorpelingen ze met de hand – één voor één – over naar de grote, onder water staande terrassen. Het is repetitief, langzaam werk, maar het wordt met volledige concentratie en zorg gedaan. Toen ik ernaar keek, moest ik denken aan dezelfde rust en hetzelfde ritme die ik voel wanneer ik sushi maak. Elke beweging is belangrijk.
Groeien met de seizoenen
De komende maanden komen de rijstvelden tot leven. De Hmong houden het water nauwlettend in de gaten en zorgen ervoor dat het gelijkmatig door elk terras stroomt. Ze trekken met de hand onkruid en gebruiken natuurlijke mest van hun dieren. Niets gaat verloren.
Gedurende deze periode werkt de hele gemeenschap samen. Kinderen lachen en spelen in de velden, terwijl oudere generaties verhalen en advies uitwisselen. Het leven en de landbouw zijn hier volledig met elkaar verbonden – het is een perfecte balans tussen mens en natuur.
De oogst: hard werken en hartstocht
Toen we aankwamen, was het oogsttijd. De Hmong maaiden de rijst met kleine sikkels, bonden het in bundels en legden het te drogen in de zon. Overal zie je gouden schoven liggen: op de terrassen zelf, op daken, langs paden en naast hun houten huizen.
Dan komt het deel dat me echt verbaasde: het dorsen (wat een heerlijk ouderwets woord he?!). Met ritmische bewegingen slaan ze de bundels tegen houten planken om de korrels vrij te maken. Het geluid weerklinkt door de vallei, een mix van inspanning, gelach en trots.
Ik heb het zelf geprobeerd, en wauw, het is zwaar! Maar tegelijkertijd voelde het ongelooflijk echt aan. Je begrijpt de waarde van elke korrel als je hem eenmaal in je handen hebt gehouden, bedekt met stof en zonlicht.
De betekenis van rijst voor het Hmong-volk
Wat mij het meest opviel, is dat de rijst hier niet voor de export is bedoeld. Hij wordt voornamelijk verbouwd voor hun eigen families – om te overleven en uit traditie. Elk rijstkorreltje staat voor wekenlang werk, teamwork en geduld. Er is niets industrieels aan. Alles wordt met de hand gedaan, met liefde en respect.
Als chef-kok heeft deze ervaring een diepe indruk op mij gemaakt. Ik heb altijd respect gehad voor rijst, maar nu voelt het bijna heilig. Elke kom sushirijst in mijn keuken maakt deel uit van een verhaal dat hier begint – in de modderige terrassen van Vietnam, met mensen die het land bewerken zoals hun voorouders dat honderden jaren geleden deden.
Waarom elke chef-kok dit eens moet zien
Toen de zon onderging, gloeiden de terrassen goudkleurig. Ik stond daar stil en dacht na over de lange reis die elke korrel had afgelegd – van de berggrond tot mijn snijplank. Het is tegelijkertijd ontroerend en inspirerend.
Elke chef-kok, elke fijnproever, zou dit minstens één keer in zijn leven moeten meemaken. Niet uit een boek of een documentaire, maar in levenden lijve – tot je knieën in de modder, luisterend naar het gelach van de boeren en voelend het ritme van hun werk.
Want als je eenmaal hebt gezien hoe rijst echt groeit, zul je nooit meer op dezelfde manier naar een rijstkorrel kijken. 🌾








